Succesvolle matches

Benieuwd naar de ervaringen van de studenten en thuiszorgcliënten die al deelnamen aan Casa Cura? Onderstaande matches deelden hun verhaal.

Det en Waad

Det en Waad

In 2015 kreeg Det een beroerte waar ze 9 maanden voor moest revalideren. Ze heeft nog een jaar alleen gewoond, maar werd dan toch overtuigd door haar collega om zich op te geven voor het Casa Cura-project. Sinds september 2017 verhuurt ze een kamer aan de Noorse studente Waad.

(www.21bis.be/casa-cura, 31 oktober 2017) Lees meer

Det

"Ik kon niet bewegen, ik kon niks doen en dat heeft drie dagen geduurd. Ze hebben mij eerst naar Gasthuisberg gebracht en dan hebben ze mij als patiënt naar Pellenberg gebracht. Toen ik na 9 maanden terugkwam, dacht ik dat ik alleen kon wonen. Ik heb dan een jaar alleen hier in het huis gezeten.
Ik denk dat ik haar help en dat zij mij helpt. Je hebt gezelschap. Zij heeft gezelschap, dat is ook belangrijk, en ik heb gezelschap."

Waad

"Ik heb mijn eigen kamer en ik heb ook mijn eigen badkamer. We delen een keuken en een woonkamer. We leven eigenlijk samen. Ik vind het leuk dat wanneer ik thuis kom, er iemand thuis is en ik hallo kan zeggen en naar haar dag kan vragen en zij kan vragen hoe mijn dag was. Dat vind ik fijn. We gaan ook graag samen koffie drinken.
Ik zou het programma aanraden aan iedereen die een ander soort wonen wil, die graag met mensen wil wonen en niet gewoon een kamer en een bed en een bureau wil hebben. Je leert de stad kennen, je leert andere mensen kennen. Ik vind het echt heel cool."

Marc en Gilles

Marc en Gilles

Marc (57) woont in een groot huis in het centrum van Leuven. Hij is blind en heeft af en toe behoefte aan wat hulp. Gilles (20) studeert rechten en zocht een alternatief voor het gebruikelijke kotleven. Het Leuvense project Casa Cura bracht hen samen.

(LVN, januari 2017) Lees meer

Marc

"Ik had over Casa Cura gehoord via de lokale pers en ROB-tv, en ik heb hen eens gebeld. De kinderen zijn het huis uit, we hebben dus plaats genoeg. Ze zijn hier komen kijken of de kamer wel voldeed, en ze hebben me allerhande vragen gesteld over mijn verwachtingen. Daarna zijn ze op zoek gegaan naar een match. Er is een papiertje waarop de engagementen van de twee kanten staan. Maar doordat wij zo’n goede verstandhouding hebben, is dat papiertje eigenlijk niet nodig."

Gilles

"Mijn moeder had over Casa Cura gelezen en ze zei meteen: dat is iets voor jou. Het kotleven sprak mij niet zo aan. De kamers zijn verschrikkelijk duur en ik vond het ook geen prettige gedachte om ergens terecht te komen waar ik niemand kende. Ik heb een mailtje gestuurd naar Casa Cura. Eerst vroegen ze me om een infofiche in te vullen met heel praktische vragen: zou je het erg vinden om bij iemand in te trekken die rookt, kan je om met huisdieren, dat soort dingen. Daarna hebben ze me uitgenodigd voor een gesprek en zijn we samen bij Marc op bezoek geweest. Toen ze me vertelden dat Marc fitnesst, was ik meteen verkocht. We gaan nu samen twee keer per week naar de fitness en op donderdag breng ik Marc naar zijn bridgeavond. Dat zijn onze vaste afspraken, maar we zien elkaar vaker dan dat. Ik heb niet alleen een goedkope kamer, ik voel het ook aan als een persoonlijke verrijking. Leeftijdsgenoten zie ik genoeg in de les of als ik uitga, maar als ik op een gewoon kot had gezeten, had ik nooit iemand als Marc ontmoet. Ik heb hier een andere wereld leren kennen."

Maurits en Toon

Toon en Maurits

Toon studeert geneeskunde en filosofie aan de KU Leuven. Hij heeft een studentenkamer in het grote huis van Maurits, een diplomaat op rust van 89. Vorig jaar overleed zijn vrouw. Om niet te vereenzamen zocht hij gezelschap.

(VRT, 13 december 2016) Lees meer

Maurits

"Alleen zijn is dus echt alleen hé. ‘s Avonds is dat niet eenvoudig. En als je piano speelt, alleen voor jezelf, is dat ook niet zo interessant. Het is veel interessanter als er iemand is die luistert."

Toon

"Ik vind dat de jongere generatie nog heel veel kan leren van de oudere generatie. Er zijn momenten die je echt kunnen inspireren."

Pierre en Marie

Pierre en Marie

Met de hulp van thuiszorg slaagt de 91-jarige Pierre erin om zelfstandig thuis te wonen. Zijn vijf kinderen komen regelmatig op bezoek, maar sinds de dood van zijn vrouw was zijn huis te groot voor hem alleen. Bovendien kon hij wel wat hulp en gezelschap gebruiken. Daarom verwelkomde hij binnen het nieuwe project Casa Cura in september een studente, Marie (om privacyredenen gebruikt ze een fictieve naam, red). De twee zijn niet lukraak voor elkaar uitgezocht. Marie loopt stage geneeskunde en Pierre is professor emeritus in de geneeskunde. Ze hebben dus heel wat om over te praten. Ze gaan ook regelmatig samen wandelen of doen samen boodschappen. Marie ondersteunt hem ook bij andere problemen. Het project gaat dus verder dan elkaar gezelschap verlenen.

(De Standaard, 2 februari 2016) Lees meer

Pierre

"Toen ik hoorde van het nieuwe project Casa Cura, heb ik me onmiddellijk ingeschreven als nieuwe ‘kotheer’. Marie woont boven en ik op het gelijkvloers. Het is geweldig. Zo is er wat leven in mijn huis."

Marie

"Voor mij was dit de enige kans om te kunnen verder studeren. Ik heb al een diploma op zak en kwam niet meer in aanmerking voor ondersteuning voor een tweede studie. Ik zocht dus een manier om goedkoop te wonen en kwam dankzij de maatschappelijk assistente hier terecht. In het begin was het wennen om onder één dak te wonen. Maar het is echt een heel goede match. Na mijn stage kook ik iedere avond voor hem en dan eten we boven. Hij is altijd benieuwd naar de verhalen van mijn stage. Vaak stelt hij vragen over hoe het eraan toegaat in de huidige geneeskunde. Hij test zijn kennis een beetje aan de hand van wat ik vertel."